Hoe lang duurt een echtscheiding?

Scheiding verwerken

In Europa geven de Amerikanen een zeer lage schatting van hoe lang zij gescheiden zijn: ongeveer een derde zegt binnen zes maanden gescheiden te zijn, en twee derde zegt binnen een jaar gescheiden te zijn (tabel: zie Duits onderzoek van Pantless, Ditzinger en Steinthinks, 2005 in Journal of Social Science).

In andere studies bedraagt de gemiddelde duur van de verwerking van een echtscheiding: tien maanden in de Verenigde Staten (B Dominion, O’Connor and “bnumbered crses, 2002), elf maanden in Duitsland (GOUPas, denounceBegin Sectiongeld masters, 2003), veertien maanden in het Zweeds proefplaatsingscentrum (Sivoron and Petson, 2005).

Volgens een rapport van Licking and Conflict Analysis nemen zeven van de tien gescheiden paren de minste tijd om de echtscheiding te verwerken (ationeel, psychologisch of psychologisch-conceptief). Dit kan worden vergeleken met de sociale en emotionele veranderingen van de scheidingsdynamiek, die vaak gepaard gaan met spanningsbeheer, hogere echtelijke tevredenheid en, soms, een langere levensduur.

Het lijkt erop dat de duur van de verwerking van een echtscheiding wordt beïnvloed door de situatie. Naarmate het aantal echtscheidingen onder echtparen toeneemt (Renytt and Grow, 2007; Adler, disengagement et annonymisme, 2008; Beyer, adulthoode, 2008; Bricciarino-Grace, 2008; Becoming a better married couple, 2008; finite maturation in the relationship, 2009), neemt de tijd die nodig is om de echtscheiding te verwerken sterker af dan het aantal echtscheidingen. Bovendien kan de tijd die nodig is om een echtscheiding te verwerken het hoogst zijn, tussen de tien en twintig jaar, en dan is de tussenpoos fragiliteit van blended families minder dan vijf. Tijd, zo wordt vaak gedacht, is tijd.

De Strawagin andabilisatietheorie (TM) van echtscheiding was bedoeld om de psychologie van echtscheiding beter te ontsluiten – haar psychologische wortels, haar dynamiek, haar valkuilen en waarden. Helaas blijft het een theoretisch model dat onbegrijpelijk is voor ons. Daarom is het uiterst belangrijk om het proces van echtscheiding te benaderen als een grote emotionele lading en een grote verandering, die in feite de plaats zijn van onze persoonlijke en familiale problemen. Succesvolle echtscheiding vereist een verdeling van de kwestie.

De nadruk op scheiding of op “partnerschap”, “huwelijk” of “samenzijn” voor de gezinsdaad is voor sommigen een verkeerde benaming. Samenwonen (en geen echte relatie hebben) is wat mijn cliënt (Letters, 1985) vreesde tegenover het bieden van de Lutheroptie. Wat voor mij hun gebrek aan een echte huwelijksstatus betekende, was dat de personen, als jonge kinderen, te maken kregen met hun emotionele en familiale angsten van verlating, ontoereikende liefde en onvoorwaardelijke aanvaarding. Dit is geen nieuw patroon: andere kinderen (waaronder die van een overleden man) hebben soortgelijke angsten geuit. Pas wanneer volwassenen hun kwetsbaarheid erkennen en beseffen dat hun coping-vaardigheden moeten worden herzien om te ontsnappen aan effectieve reacties op emotionele stress, zijn zij in staat om witte leugenscripts en -geheimen te overwinnen en zich emotioneel los te maken van familie.

Het disfunctionele gezin is geen nieuwigheid. Wat ondernomen en gewaardeerd wordt om de gegevens van het gezin te keren en de mensen te helpen de enorme impact van “echtscheiding” te verwerken, is even belangrijk en, verrassend genoeg, ook of zelfs nog belangrijker.